terug naar NL site

 

 

 

CAMPING LA FRIDIERE
6 Route d’Esfacy
43230 PAULHAGUET

Tèl.  0033 631424701

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




            

Verhalen van de campingbaas

                                                       

 

Ja, daar sta je dan.We schrijven april 2004 De sleutel in je handen van een mooi stukje Frankrijk. Contracten ondertekend en de camping was mijn nieuwe project.
Velen dromen van een plek in Frankrijk. En daarvan gaan veel stellen het toerisme in.
Makkelijk denkt men.
Zelf komende uit Den Haag ben na 26jaar die drukke stad uitgevlucht om 10 jaar in de gezondheidszorg te gaan werken in Zwitserland.
Daarna Frankrijk ingetrokken om in de Export te gaan werken. En zo begon mijn Franse leven. In 2004 was ik klaar met de handel en wilde wat anders en ach waarom geen camping.


Ik zat bij de ingang, nog met een glaasje wijn met mijzelf te proosten,de sleutel nog in mijn hand te bedenken waar mijn prioriteiten lagen voor de opstart.
Eerst maar eens kijken hoe het sanitair opgestart moest worden.
Ik draai mij om bij het horen van een auto. Duits kenteken,..wat doen die nou hier ?
Ze rijden de camping op en nog besefte ik niet dat ze gewoon het bordje camping gevolgd hadden voor een overnachting.
Ai,...verrek mijn eerste gasten en ik moest nog zoveel. Nu ben ik een mens,zoals sommige weten, die heerlijk relaxed in het leven staat maar als het moet,.. druk ik mijn gas pedaal in en ben productief als geen ander. Binnen één week was er een website, de administratie in de startblokken, bar ingericht en de camping keurig gemaaid. Het officiële startsein kon gegeven worden. M.b.v vrienden de halve gemeenteraad van drank en hapjes voorzien om vertrouwen op te wekken dat ze weldegelijk de juiste persoon gekozen hadden om deze camping te gaan beheren.


En nu, 16 jaar later ben ik er nog en sta nog steeds met trots en plezier mijn deuren te openen voor wie er dan ook langskomt.
De mooie belevenissen stapelen zich op en dat bracht erop om deze op te schrijven want ze zijn te leuk om niet te delen. Hieronder vind je er verschillende en zo krijgen jullie ook een kijkje in het leven van de campingbaas !

Kip-napping na bezoek in Paulhaguet:
Twee lieve dames van een respectabele leeftijd waren bij ons te gast voor 15 dagen.
Ze waren er niet zozeer om de omgeving te verkennen maar meer om lekker lui de stapels boeken door te lezen die het hele jaar al op hen lagen te wachten. Het weer bleef er lekker stabiel bij en ik trof hen dan ook regelmatig in een ligstoel aan. 
Op het kleine tafeltje stonden dan vaak de glazen gevuld met rosé, en een bakje  pinda’s en zoutjes op de aanrecht in de caravan.

Op de camping liepen onze scharrelkippen die regelmatig op zoek naar kruimels gingen bij onze gasten, zo ook bij deze dames. Hele gesprekken vonden plaats en natuurlijk hadden de dames altijd wel wat te smikkelen voor de kippen. De dames vonden het prachtig, de band werd dan ook steeds hechter met kippen Ceesje en Hannie en er werd zelf een nacht-stokje aan de caravan gemonteerd om de kippen in verleiding te brengen de nacht daar door te brengen.

De sluwe dames hoopten natuurlijk de volgende morgen met een kakelvers eitje verrast te worden, maar zo eenvoudig werkt dat niet, iedere kip slaapt toch in de regel het lekkerst op z'n eigen stokkie!
Ik gaf de dames dan ook weinig hoop. 
Als gastheer probeer je het verblijf van je gasten zo goed mogelijk te laten verlopen en wat doe je dan; je gaat er midden in de nacht uit en sluipt naar de betreffende caravan toe om in het gemaakte bedje van stro een paar verse eitjes te deponeren. Aldus geschiedde!!
De volgende ochtend tegen koffietijd kwamen de dames vol enthousiasme vertellen over de vondst onder hun caravan. ZES verse eitjes maar....., ze hadden me door zeiden ze lachend.
Bij het terugsluipen had ik nl mijn eierdoosje verloren en die hadden ze 50cm naast het nestje gevonden.
Morgen weer? Vroegen ze met glinsteroogjes.

Tot aan de dag van vertrek bracht ik hun regelmatig eitjes en mede daarom namen we afscheid met een stevige omarming.
De ramen en deuren van de caravan werden gesloten en op weg waren ze.

Terwijl ik ze nawuifde begreep ik plots dat de dames meer met kippen hadden. Op de caravan las ik KIP caravan, welke naam nog een treffendere betekenis zou krijgen. 

Wat ondergetekende en de dames zelf niet wisten, was dat ook één van de slimmere scharrelkippen (Ceesje) nog snel even op zoek was gegaan naar het pindaschaaltje en ja, die stond in de caravan.
Het schaaltje had ze gevonden maar de uitgang van de caravan niet meer, de deur was dicht en op slot. Zo'n drie uur later kreeg ik een telefoontje van de dames. Hijgend vertelden ze mij dat op één van de parkeerplaatsen langs de snelweg bij inspectie van de caravan een leeg schaaltje werd aangetroffen en een volle kip die maar graag de waggelende caravan wilde verlaten, om op zoek te gaan naar z'n vertrouwde stokkie. De dames met berouw over deze onoplettendheid hebben nog geprobeerd onze kip te kalmeren en vooral te pakken te krijgen. Maar kip Ceesje hielt het voor gezien en koos het hazenpad en binnen mum van tijd was ze uit het oog verdwenen.

 


Aanklagen voor KIP-NAPPING? neuh..., dat heb ik niet gedaan, maar mocht u dit jaar onderweg zijn naar Paulhaguet en toevallig Ceesje met een liftersbordje “Paulhaguet” langs de A71 zien staan, stop dan gerust en breng ons Ceesje weer veilig thuis naar haar vertrouwde stokje.

 

 

't tisch nut wör!

 

Het was lekker weer en ik genoot van een glaasje rosé op het terras.

Keek een beetje over het terrein toen er een nieuwe kampeerder met caravan binnenrolde.

Ik bood ze een glaasje aan en keek even rond om te zien waar er nog plekken vrij waren.

 

Een leuk stel! Openhartig vertelde de man dat na jaren in gezelschap met de kinderen, voor de kinderen, in overleg, lees; vooral dóór de kinderen, de campings gekozen werden.

Echter, nu was er een nieuw tijdperk aangebroken dat 'de pubers' niet meer mee wilden.

Nu had het stel ook maar besloten hun vakantie bestemming eens niet te plannen en zonder doel richting de zuiderzon te vertrekken.

Even wennen aan het idee 'met zijn tweetjes op vakantie', want jarenlang bracht het gezin met een goed bevriend stel ieder jaar hun vakanties gezamenlijk door. Een zogenoemde win/win situatie noemde hij het. Hun kids konden het goed met de kinderen van het bevriende stel vinden en omgekeerd. De volwassenen hadden zodoende ook gezelschap aan elkaar.

 

Maar dit jaar zou alles anders voorlopen. Spontaan op pad zonder urenlange voorafgaande planning
en/of discussies, stoppen wanneer ze wilden en lekker weg met z’n tweetjes.

Zo arriveerde het stel bij mij in  Paulhaguet.

 

'Wat vinden jullie van die plek daar in de hoek'?

Ze keken elkaar goedkeurend aan en waren tevreden met mijn suggestie. Achterin was een mooie
plek vrijgekomen met als buren een stel van ongeveer dezelfde leeftijd, die de hele dag op pad
waren die dag. Een mooi moment dus dat de spontane debutanten van onze camping zich ernaast
met kletterende tentstokken konden installeren, zonder hun buren ermee lastig te vallen.

Ik let in de regel wel enigszins op wie ik naast wie zet, om (voorzover inschatbaar) problemen te voorkomen. Met de gedachte, 'dat ze vast wel met hun nieuwe buren zouden kunnen opschieten', schonk ik tevreden mijn glaasje nog een keer in.

 

Een uurtje later stond de man weer voor mijn neus met een duidelijk brandende vraag op zijn gezicht. "zeg uh..., Martin? Die mensen van die tent naast ons, ze zijn er nog niet, maar kan je mij zeggen hoe die heten?" Ik moest het even opzoeken en zei hem: "hé dat is toevallig ze komen uit dezelfde woonplaats als jullie". De man begon al lichtelijk de kleur van vanille-ijs in zijn gezicht te vertonen en bij het uitspreken van de bijbehorende namen begon hij spontaan een soort van regendans uit te voeren met de eerst onverstaanbare woorden: " 't tisch nut wör!!!", wat ik na de tweede keer kon interpreteren als: "het is toch niet waar!!!"

 

Bij mij viel het muntje niet direct maar toen hij met verhoogd decibel zei: "DAT ZIJN DIE VRIENDEN WAARMEE WIJ JARENLANG OP VAKANTIE GINGEN", begreep ik ook zijn mislukte poging van 'de regendans'.

Ik dacht gelijk, heb ik dat ff verkeerd ingeschat!! Die zijn het wellicht spuugzat naast elkaar te staan tijdens iedere vakantie. Ik zag ze al met de noorderzon vertrekken. Nu maar hopen dat ze het dit jaar nog een keertje konden volhouden anders zou er een nieuw record verbroken worden, 'het kortste verblijf op de camping Paulhaguet', 1 uur en 15 minuten!

 

Gelukkig bleek de man in volledige harmonie met zijn vrienden besloten te hebben dat ieder dit jaar zelf maar moest zien en beslissen waar de vakantie naar toe zou gaan. Zonder de bestemming aan elkaar door te geven, blijkt toch maar weer, dat ook al denk je nu zelf te kunnen beslissen, er ook nog zoiets als een 'kampeerlot' bestaat, die over je bestemming beslist. Deze vond het schijnbaar noodzakelijk dat ze toch weer gezamenlijk de vakantie dagen moesten doorbrengen.

Met zijn rechterhand nog aan zijn voorhoofd liep de man meewarig knikkend terug naar zijn vrouw.

 

Enige tijd later komt de auto van zijn a.s. buren het terrein op.

Bij de receptie hield ik snel de auto aan, de vrouw draaide met vragende ogen haar raampje open: "Wat is er Martin?"

Ik kon het niet laten om van de situatie iets moois te maken en de inzittenden eens even heerlijk op de kast te jagen. "Uh..., Luister eens", zei ik met een strak in de plooi getrokken gezicht en vervolgde mijn zin: "er is vandaag wat vervelends gebeurd..., jullie hebben nieuwe buren gekregen en het zijn een beetje vreemde mensen. Mocht het overlast geven ga dan niet in discussie maar kom gelijk naar mij, dan zet ik ze desnoods direct van de camping".Ik gaf ze nog de goede raad : vooral geen geweld gebruiken !!

 

De kleur van vanille-ijs bleek populair die dag, de vrouw had er ook al spontaan last van.

Ik hoorde haar denken; 'hebben wij weer hoor, doen we eens iets anders deze vakantie krijgen we dit, waren we maar net als de voorgaande jaren gewoon gezellig met enz...' Ze reden langzaam naar de plek des onheil.

 

Ik bleef op het terras voor de bar staan, mijn rechterhand achter mijn oorschelp om goed te kunnen genieten van de verwachte herkenningskreten uit die verre hoek van de camping.

Die geluidsversterkende maatregel bleek overbodig want als vier volwassenen tegelijk een kreet ten gehore brengen, neem van mij aan dat dit de 100 decibel ruim overschrijdt.

Ik hoorde wel 5 keer  ' 't tisch nut wör' (maar nu herkende ik de woorden wel gelijk) en zag ze in elkaars armen vallen en ik dacht bij mijzelf, 'je verstaat ze wat moeilijk, dat volk uit Drente maar wat een leuke lui.

 

Ik trakteerde mijzelf op wat blanke bolletjes vanille-ijs en genoot verder van deze prachtige dag...

 

Het gebeurt wel meer dat men in deze verre uithoek bekende tegenkomen. Oud klasgenoten of buren. Diezelfde zomer gebeurde het weer toen ik met één van mijn gasten over de camping liep. Er kwam een grote pick-up truck ,rood van kleur op de camping.
De man naast mij riep; "hé die ken ik ". terugdenkende aan het bovenstaande verhaal antwoordde ik , goh wat leuk!
De man keek mij ontkennend aan en zei , "dacht het niet, ik heb hem net voor de vakantie ontslagen".
Oeps,zo kan het ook...ze zijn beide niet lang meer gebleven.

Anekdote over onze "meester Evert de goud-zoeker"

 

Evert, “de goudzoeker” kwam na enige eerder gevoerde email correspondentie naar “onze” camping “la fridière” in Paulhaguet zijn geluk zoeken. Mijn omschrijvende woorden van de Haute loire en deze Gallo-Romaanse-streek hadden hem de koorts doen stijgen. Vele nog niet ontdekte schatten ,gouden munten, koperen ketels lagen slechts op hem te wachten.
Dan nog maar te zwijgen over de goudklompen die in “la Senouire” het riviertje wat langs de camping stroomt, bijna boven kwamen drijven als ze niet topzwaar waren geweest.

Hij had zijn camper nog maar net geïnstalleerd en begon gelijk zijn materialen klaar te maken. Beladen met meerdere metaal detectoren,pikhouwelen en een heuse pioniers-schep ging hij op pad.
Lopend over het terrein van de camping vroegen vragende ogen van mede kampeerders “ Mogen wij mee?? De groep werd steeds groter .Ze zouden hem wel even helpen. De nog te vinden buit werd al lopend verdeeld door zijn adviseurs die zich al gelijk de titel aandeelhouders gingen aanmeten.
Was te verwachten in deze tijd van dalende bonussen, inkorten van pensioenen en de prijsstijgingen.
Iedereen wil wel een extraatje. Risico factor laag en investering nul dus pure winst ,wie wil daar nou niet van mee profiteren.

Na drie uur kwam het hele peloton luid discuterend terug op de camping.
Geen gouden munten maar een metalen roestige dikke ring met een doorsnee van 30 cm was de oorzaak.

Evert kwam naar mij toe met de woorden. “ Ik word gek van al die lui. Bij ieder piepje van mijn detector doken ze als vliegen op een hoop verse stront op de plek van de zogenaamde schatkist.
Binnen mum van tijd werd er weer een krater gegraven, (nou daar zal de boer blij mee zijn dacht ik ondertussen)
De plek van het piepje moet je met geduld en veel beleid, desnoods met een theelepeltje onderzoeken”. Hij zuchtte wat en sloot af met de woorden:. nou ja in ieder geval weet ik dat dit klere ding werkt heb er tenslotte ook 800 euries voor neergelegd.

Duidelijk geïrriteerd liep hij terug naar zijn camper terwijl “de aandeelhouders” triomfantelijk de ronde deden met deze al minstens twee eeuwen oude slaven-nek-ring die ongetwijfeld nog de troonslede van Cleopatra getrokken hadden over de pas aangelegde wegen van Julius Caesar in en rond Paulhaguet.
Wat het waard was ?? ja eh vooral veel historische waarde natuurlijk,maar wie weet! De archeoloog- aandeelhouders konden er van alles uit op maken. Hoe groot de drager was, misschien zelfs waar hij vandaan kwam. Ze gingen hem eerst maar eens schoonschuren dan kwamen de initialen vanzelf wel te voorschijn.

Ik hield het gewoon op een binnenring van een karrenwiel,volgens mij heeft de boer hem vorig jaar verloren toen hij zijn oude houten wielen naar de stortplaats bracht.
Nou ja ik laat ze maar in de waan, toch een leuk verhaal om mee naar huis te nemen op het eind van hun vakantie.

 Pffffff  troonslede Cleopatra, om je rot te lachen, dat mens is hier toch nooit geweest !.


………………………………....OF TOCH ?????

 Ik ga toch maar even kijken of de initialen te voorschijn komen. Brrrrr ik geloof dat ik ook koorts krijg.